Verstehst du mich? (NL)

Wat zou er gebeuren als ik gewoon ga schrijven zonder over het einde van mijn verhaal na te denken? Bij deze een dergelijk experiment. Weet je, ik kwam er laatst achter dat ik beter ben in het spreken van de Franse taal dan de Duitse.

Wat ik eigenlijk ook wel jammer vind, want Duits heeft ook wel zijn charme. Tijd om mijn CV aan te passen, dus.

 

Het was pas afgelopen december dat ik erachter kwam. En dan denk je, hoezo december en niet november? Nou, mijn vriend en ik besloten dat de kerstdagen het best met zijn tweetjes doorgebracht konden worden, dus zijn we naar Parijs vertrokken. Sinterklaas hadden we al in Nederland gevierd en zodoende was het wel klaar wat ons betreft. Ik moet zeggen, Parijs met kerst, dat geeft het toch wel extra charme. Op kerstavond in de Eiffeltoren… tsja ik zou willen zeggen dat niet veel mensen mij dat nadoen maar het was er retedruk dus geheel origineel was het plan niet.

 

Ik vraag me dan af of er meer families zijn die eigenlijk heel leuk zouden moeten zijn met kerst, maar dat iedereen er net even naast zit. Het zal te maken hebben met die druk die erop zit. Kerst staat gelijk aan gezelligheid en dus gaan we ons allemaal druk maken of onze kerst wel zo gezellig is. Nou, de mijne was prima.

Nu moet ik zeggen, in Parijs zat ik nog volop in de depressie en de glans die het zou moeten hebben, was een beetje dof. Tsja, pillen en piekeren dat is niet de beste combinatie. Maar gelukkig heb ik hele lieve vriend. Mijn vriend is opgegroeid in een gezin met vier vrouwen (drie zussen en moeder) en af en toe een man. Zn vader was touringbus-chauffeur en kon dus zo weken achtereen de hort op zijn. Of zeg je de hort alleen wanneer je gaat stappen? Dat deed hij niet.

Inmiddels is het schoonechtelijk paar uit elkaar en heeft mijn vriend er dus een stiefmoeder bij. Die overigens een schat is, maar dat terzijde. Aan de stiefvader-kant vinden er nog al eens wat wisselingen plaats, wat het nodige gegiegel met zich meebrengt. Ik vind het maar wat mooi om mijn schoonmoeder te zien daten.

 

Maar daar hebben mijn vriend en ik ook meteen wat gemeen. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik zes was. Mijn moeder is vrijwel meteen hertrouwd, waar het mijn vader nog wat jaartjes heeft gekost een leuke dame te vinden. Hij is zelfs ook nog hertrouwd. Pas de derde dame bleek de perfecte ‘fit’. Maar dat geeft niet, want het was het wachten waard; ik heb een hele leuke stiefmoeder. Al zijn ze niet getrouwd, maar dat mag de pret niet drukken in mijn ogen. (ga nou eens trouwennnn!)

 

Hoe dan ook, dat is een grote oorzaak dat ik zo’n lieve vriend heb, denk ik. Al die rottigheid is er naar zijn zusters al uitgekomen. Bovendien kent hij de vrouwelijke perikelen als geen ander. Wat dat betreft heeft hij vast een pittige jeugd gehad. Al wordt er niet geklaagd.

Zeker niet van mijn kant want als ik in een (zinloos) boze bui ben dan laat hij me zonder pardon met rust. En dat is ook het beste, want met gevoelige explosieven moet men alleen omgaan als ze niet op scherp staan.

 

Heel leuk was het in Frankrijk met kerst. We wilden eigenlijk nog naar een show van de Moulin Rouge maar, dames en heren, het is belachelijk wat ze ervoor vragen. €150,- per persoon! Toch hebben we van buiten genoten terwijl we keken naar het gepeupel rond de ingang. Al gauw stonden er busladingen opgesteld. Tegenover de Moulin Rouge zit een Starbucks en daar hebben we lekker wat gedronken.

Er is een foto, van Marilyn Monroe, op een rooster, met haar jurkje omhoog. Gelukkig weet ze het nog te fatsoeneren met haar handen. Nou goed, zo’n rooster zit er ook op het pleintje voor de Moulin Rouge. Vast geen toeval, maar wel heel leuk. Nog leuker dan zelf de fameuze pose aannemen, is kijken wat anderen doen. Dat konden we ook goed zien vanaf ons terrastafeltje.

 

Wat ons Franse avontuur nog leuker maakte was mijn plotselinge taalbeheersing. Ik kon me prima verstaanbaar maken, op een gegeven moment ging ik het ook opzoeken. Heel gek was het wel. Je hoofd bedenkt iets, en het komt zo uit je mond rollen.

Had ik dat maar in Duitsland.

Tags: duits, Frans, marilyn monroe, moulin rouge, parijs, rambling

Life’s Lessons

Is it true what they tell you about seven years of good luck, followed by seven years of bad luck? And the other way around? I think the universe owes me a lot of good years, if true. Something it got around doing, because I feel so good! Yes you read it right! I feel great. Not physically at the moment, but mentally everything is great.

You know, I’m in therapy at the moment. Therapy makes me feel better. I thought it wasn’t possible. I thought the way I feel is engraved on my soul, unchangeable. A couple of years ago, I would have laughed right in your face if you told me I would look for help among the shrinks of our Lowlands. But I did and it worked! Yaay me!

A couple of months ago I felt like it would never be enough. My life could never fulfil me the way I thought it should. But the problem wasn’t my life. It was my attitude. A couple of things I’ve learned, I want to share with you. One of the assignments was to write a letter from your five-year old self, to the person you are now. It helps you see what the ‘laws’ you need to live by are. I couldn’t do it. It made me so sad I had to cry. I don’t know why.

But now that I’m feeling a lot better, I want to give it a go. But not in the form of my younger me, no, in the form of all of you who need a little wisdom but still feel something holding you back from the help you need.

 

1. You are good enough, just the way you are.

I have felt less than others for a long time. It made me judge myself on my shortcomings, unable to see what I can do. When someone pointed my flaws out to me, I would agree, without thinking of it twice. It made me feel down, sad and made life not worth living.

But you know what. There’s just NO way there isn’t something very valuable in yourself. You, my dear friend, are just not paying attention to it.

Without knowing it, you’ve formed some ideas of who you are, and everywhere you go, you’re looking for evidence to support your false theory. Just like conspiracy theorists, if you look hard enough, you WILL find negativity.

For more than 14 weeks, I’ve written down the opposite of what I thought of myself. For instance; I felt dumb and thirteen in a dozen. So I wrote down “I’m smart and unique”. Every day I had to write down evidence to support this statement. First it felt like cheating. Writing down what you don’t recognize. But as the weeks passed by, I started believing these things.

Please, think of all the things you probably missed, and will miss when you don’t pay attention to it! Even the little things, those are things that count. Write it down, you’ll see.

 

2. Be the change you want to see in the world.

This sounds a bit ordinary. Something you’ve probably seen on someone’s Facebook timeline already. Don’t fool yourself. If you keep running away from your dissatisfaction, it will always linger there, coming up at inconvenient times. I know, this has been a big part of my life for a long time.

Being a victim often works very well. Someone once told me, people who behave like a victim in every bad situation, get something out of it. First it made me angry. Really angry. I felt like I had gotten a shitload of sorrow over me and on top of that, she told me it was my own fault for feeling the way I did. But that wasn’t what she was saying. I didn’t act on my sadness because the sadness worked for me. And even though I hate to admit it, it did. Not consciously, but while I wasn’t aware it felt safe to be sad. I knew exactly what to expect, I didn’t have to try hard to make it work. Because everything was against me. Being sad gave me the perfect excuse to not look at my part in the whole.

It’s always easier to yell your dissatisfaction and telling everybody how it all should be, than to take an active part in understanding why things are the way they are.

Stop perceiving yourself as a victim and tell people what you really think. Don’t take no for an answer when you don’t understand why it’s ‘no’. Ask the necessary questions.

 

3. Eighty percent is good enough.

You know that feeling you get when you’re at home, doing nothing, just chilling, watching some television or playing a game? I felt like I was wasting my life on things that don’t make me happier. I felt obligated to go out there and party hard. Like I was boring, and so was my life. When I checked my Facebook-timeline, watched the movies, it made me feel like I was selling myself short. I don’t know. It seemed like everyone was having more fun than me.

When I was walking through the forests, it made me feel one with the universe. It was quiet, I could enjoy whatever I’d like to look at. I’m able to sit down and take it all in and also… I could just walk on and don’t pay any attention to it.

That’s just how it is with your life. Look at what you’ve got. Look at what you really want. Also, allow yourself some free time every now and then. Try to make it balanced to just doing things you want to do, and things you have to do. Always make a conscious decision what you’re going to do.

Concluding

Don’t look at what you don’t have. Look at what is right there in front of you. Make this a daily habit. Write down what people told you, even if it’s little. People are usually more positive about you than you think they are. Forgive yourself if you’ve made a mistake; it’s only human. Next time you’ll get it right.

 

I’m not saying I have all the answers. I still need guidance every now and then. Someone to put me back with both feet on solid ground, when I’m starting to lose it. But moreoften I’m the one doing this. Instead of sobbing alone at home, nagging at my boyfriend, I’m the one taking control.

Tags: depression, getting through to it, Happiness, Life, lifes lessons, Therapy

Nooit genoeg (NL)

Die baan, relatie, schoenen, reis of auto… zo kan ik nog wel 1001 dingen opnoemen die je zou willen hebben of ondernemen, maar die je nooit kunt hebben. Je kan uiteenlopende redenen bedenken om te willen hebben wat je niet kunt krijgen. Bijvoorbeeld een onverzadigbare behoefte iedere keer te krijgen wat niet perse van jou is te hebben. Het kan ook voortkomen uit een basisbehoefte (eten, onderdak). Misschien heeft het wel te maken met je fantasie: je ziet hoe anderen hetgeen jij wil hebben ervaren en je slaat aan het mijmeren hoe jij het zou ervaren. Maar waarom heb je deze behoefte? Het zal een kwestie zijn van ‘je hebt het in je, of je hebt het niet’.

Ik ken mensen die beweren alles te hebben, terwijl zij dat niet hebben. Ik ken mensen die alles hebben en meer willen. Is de eerste groep snel tevreden, niet zo initiatiefrijk of niet zo bewust van de mogelijkheden? Is de tweede groep onverzadigbaar?

Ik schaar me overduidelijk regelmatig in de tweede groep. Ik zie wat ik heb, maar in mij schreeuwt een oerverlangen naar meer, groter, beter… spannender. Vaak vraag ik me af hoe de eerste groep kan rusten in de gedachte dat dit ‘het’ is. Dit is je leven, dit blijft je leven. Altijd heb ik geleerd dat je zelf je dromen waarmaakt. Nooit heb ik geleerd wat je moet doen wanneer dit gelukt is. Is dat een voorteken dat het me nooit gaat lukken? Of ben ik gewoon nog niet toegekomen aan die les? Alle elementen uit mijn leven blijven veranderen. De studie die ik 2 jaar geleden deed, heb ik afgerond. De baan die ik voor ogen had, ga ik nooit beoefenen. Ik wilde in Groningen wonen, maar ik weet nu dat ik hier niet oud zal worden. En de grootste, ik dacht dat ik lesbisch was, maar nu woon ik samen met mijn vriend en twee katten.

Het kan ook een terugkerend patroon zijn. Dat ik verander, en daarmee de elementen in mijn leven. Maar dat ik verander, kan ook voorkomen uit de hang naar vernieuwing. Toch?

De vraag of er iets is zoals rust en vrede met wat je hebt, houdt mij zo nu en dan bezig. Blijkbaar bestaan er mensen die bereikt hebben wat ze willen bereiken en niets meer willen. Zij hebben een goed plan gemaakt van hun leven, stel ik mij zo voor. Voor zij ergens aan beginnen, toetsen zij de verwachtingen aan de haalbaarheid en realiteit ervan. Vervolgens beginnen ze eraan, blijkt het haalbaar geweest te zijn en stoppen ze er niet meer mee. Zij kunnen zo rationeel blijven dat ze weten dat dit het beste is wat zij kunnen krijgen en gaan niet op een amateuristische ontdekkingsreis, op zoek naar meer, naar spanning en risico. Dit zou er dan op wijzen dat ze niet snel tevreden zijn, gewoon dat zij beter nadenken voor ze ergens aan beginnen. Het zegt niks over hun kennis over de ‘mogelijkheden des levens’. Als zij ’s avonds de televisie aanzetten en zien hoe anderen omgaan met de kansen gegeven, zouden ze zich dan afvragen of dit ook in hun bereik had kunnen liggen en of hen dat had kunnen vervullen zoals hun huidige leven dat doet? Heel stiekem hoop ik het wel. Het zou betekenen dat het niet bestaat, rust en vrede in wat je hebt.

Aan de andere kant zijn er ook mensen die ik ken, die heel gelukkig zijn met wie ze zijn. Wat ze bereikt hebben. Daarbij denk ik aan mijn wijlen opa en oma, die waren gelukkig met elkaar. Ze waren gelukkig met het huis, het dorp, de kerk, de camping en de familie. Zelf zou ik niet kunnen rusten in dat leven.

Zou het ook kunnen liggen aan hoe je start? Als je start met weinig, kan een beetje al heel veel zijn. Als je start met heel veel, leer je het niet op waarde te schatten en wil je altijd meer.

Waarom de behoefte er is en blijft, zal ik denk ik niet kunnen beantwoorden. Heb ik een antwoord, vraag ik me toch af of er niet een beter antwoord is. Ga ik hiernaar op zoek, vraag ik me af of het originele antwoord niet de lading dekte en waarom ik in godsnaam weer ermee aan de haal ben gegaan. Ergens is het wel een troostende gedachte, dat ik vanuit mijn aard nooit stil zal zitten, altijd dat zal zoeken wat mijn hart sneller doet kloppen. Helaas moet ik toch concluderen dat ik in dat geval ook nooit de rust in mijn vrede in mijn leven kan toelaten.

Tags: Balans, Geluk, Rust, Spanning, Tevredenheid

Stilte (NL)

Stilte om je heen. Rust en sereniteit. Drukte en strijd. Welke kant ga jij op en wat zegt dat over jou?

Alles schreeuwt dat je tijd voor jezelf moet nemen, op de televisie leren ze het je. Mocht je daar niet van zijn dan kun je in het plaatselijke tijdschriftenwinkeltje nog terecht. Wat moet je eigenlijk? Tot jezelf komen. Stilstaan. Je moet léren.

Wat moet je leren dan? Kan het leven niet gebeuren, terwijl je andere plannen maakt? Het is zo’n spreuk die me bezighoudt.

Soms denk ik, ik wil even iets doen of zeggen zonder dat het gevolgen heeft. Zonder dat ik er op beoordeeld word. Zonder dat het iets over mij zegt, hoe ik in het leven sta. Maar wat wil ik dan zeggen, is de grote vraag. Want als ik een standpunt inneem, sta ik er ook wel weer achter. Waar ik dan zo bang voor ben, is dat ik er later anders over denk en ik er op terug moet komen. Het zou dan wel een bouwsteen zijn, een van de kleintjes, die bepaalt hoe iemand anders mijn persoonlijkheid zou optellen.

Een zwart-wit, vaststaand of een controversieel standpunt bestaat niet. Je kunt niet, niet onderhandelen. Want als je een groep over één kam scheert, zijn er altijd uitzonderingen. En daar hoor je rekening mee te houden. Iets met menselijkheid. Maar door rekening te houden met nuances, uitzonderingen en uitschieters, loop je het risico soft te zijn. Gedachten, gedachten.

Een hele tijd geleden was Reinbert de Leeuw op televisie (in de uitzending van De Wereld Draait Door). Hij vertelde over een compositie van John Cage. Een compositie, zonder muziek. Een compositie zonder muziek van 4 minuten en 33 seconden achter elkaar. Het ging De Leeuw om de stilte, dat deze meerdere dingen kan betekenen. Er zijn mooie stiltes, maar ook enge stiltes. Stiltes waarin je enkel je eigen hartslag hoort, of stiltes waarin je je omgevingsgeluiden kunt horen, maar verder niets geluid maakt. Nadat hij de compositie van John Cage ten gehore had gebracht, kreeg hij een uitbundig applaus van het publiek, dat pas na een minuut daadwerkelijk wegebte. Wat zegt dat nou? Hebben we allemaal meer behoefte aan de stilte? Aan de mogelijkheid even niets te horen, te doen of om over na te denken. Zijn er naast momentopnames, ook periodeopnames. Periodes, waarin ‘even niets’ gebeurt, en hebben we daar behoefte aan? Of willen we juist stiltes om na te denken? Een moment om in jezelf te keren, te kijken naar wat je wilt, wie je bent, waar je voor staat en vooral, wat je belangrijk vindt in je leven.

Regelmatig verdiep ik me in tijdschriften over de psychologie van de mens, gedragingen. Ook interesseer ik me erg in hoe je mensen kunt beïnvloeden. Dit gaat niet om beïnvloeden voor valse doeleinden, maar om bijvoorbeeld een conflict op te lossen. Door iets op een bepaalde manier te verwoorden, kun je een escalatie voorkomen, kun je iemand tot kalmte manen en zich laten openstellen voor een constructief gesprek. Maar dat terzijde.

Deze verdiepingen deden me nadenken over waar ik dit stuk mee begon. Stilte. Over dat je bijna gedwongen wordt om aan jezelf te denken, in een maatschappij waarin we er allemaal op gericht zijn een imago te hebben. En het imago van een ander te beoordelen. Hoe kun je onder al die druk nog bezig zijn met wat jij wil? Daar moet je best een sterk karakter voor hebben.

Dus nemen we allemaal rust. Rust van het leven. We gaan op vakantie ver weg, waar niemand ons kent. Aldaar moeten we eerst naar een andere versnelling schakelen, niet je dagelijkse ritme in de vakantie doorzetten. Juist de telefoon in de koffer, en de koffer in de kast, en jij vooral niet in de kamer waar de kast met de koffer met de telefoon is. Om maar een voorbeeld te noemen. Als je terugkomt, vertel je dat het wel lekker was, ‘even de gedachten op nul’ en ‘even niks doen’. Stilte dus, stilstand, rust.

Volgens mij willen we een balans van stilte en progressie. Een dynamisch leven met avonden waarin je niets hoeft. Maar het toch leuk hebt. En veel vrienden. En alle rekeningen betaald.

Nadenkend over bovenstaande kom ik tot de conclusie, dat je, door te leren, er ook achterkomt, waar de nuances horen te liggen en welke uitzonderingen je buiten beschouwing kunt laten. De vraag die blijft staan is, waarom is het iets dat continu doorgaat? Waarom kan je er niet gewoon even ‘zijn’? Zonder dat het iets zegt, zonder dat het wat betekent, zonder dat een ander daar een oordeel over kan vormen?

Ik denk dat daarvoor de ervaring benodigd is. Het eerste wat je moet ontdekken, is wat er toe doet, en welke stilte van belang is. Welk geluid van belang is. Ik denk dat echte stilte daarom niet bestaat.

Tags: Balans, John Cage, leren, Stilte

Midnight Thoughts

For me, it’s 11.30 pm at this moment so I’m writing this while being a bit sleepy.

You know, my best friend tells me I’m such a good writer and I feel the same way. I really love to write and think I’m able to give a acceptable, understandable representation of my thoughts. It’s not funny, I only joke to those I know. Those I feel close to. So it’s mostly seriousness (I like this word, but I’m not sure if I’ve created a Dutchism or it really exists) ór innocent ramblings originating from my inner teenage girl.

I’ve not yet had the time to get to know my keyboard, nor do I think this will ever happen. My relationship with my keyboard is one I abuse, maybe misuse when aggravated. I’m only interested in it’s well-being when it conflicts with my comfort-level. So, no, I’m not funny. Sorry keyboard, by the way. But I think you know me best of everyone, which is kind of a prerogative.

But my thoughts don’t stop here. I was reading back in my archives. Not the online ones, no the offline ones. Those are more elaborate, I’ve been writing ever since I discovered this was something I wanted to do as well. This isn’t even my first blog site. I’ve had one before. It was called ‘Sophistication’, which was kind of funny because I wrote only in Dutch. Not HAHA-funny though, no, just hmm-strange-funny.

This was hosted on a prehistoric website, it just didn’t click, I couldn’t find my stuff back. So I quickly forgot about the blog, then removed it and only thought about the possibility again when my colleague told me about her blog. Did she tell me or did I ask to many questions? I have a tendency to over ask while being unaware of my breaching their privacy. But I guess she could’ve walked away as well.

The whole point of this little in-between post is; I think I want to write in Dutch as well. Of course I won’t leave the possibility to write in English. But in my native language I can go deeper, tell more and find the exact words I need. This helps me see things more clearly. Since my registered readers are Dutch I think they will be able to understand and agree with the change. But still I have my doubts.

Soon I will publish a new post, completely written in Dutch, and then you tell me what your preference is.

Please? Pretty please?

Tags: Blogging, Dutch, Question

Tales From a Little Girl

Dad and me, many years ago

Normally there isn’t a moment where I can share all the great badass things my dad has done when I was young. To this day he is my hero, I admire his ideas and his wisdom. I guess that’s what you get, being a daughter. Some say that giving birth to a boy is a blessing for the mother, giving birth to a girl a curse. I don’t know how true this is. But it’s true for my family. My brother fits in perfectly with my mother and I don’t.  But, my father and I are two peas in a pod.

Well I’d like to take this time to tell you about my awesome father. He was adventurous. Just like me. I wanted to be bad. I lived with my mother, where I was barely allowed to breathe, so visiting my father would be a sure relief, a place where I could be me.

Just some awesome things my father had done with and for us:

At one point my father owned a Range Rover, a white one. He still loves jeeps until this day but can never find one that fits his wishes exactly. So now he drives a Volvo C30 and a XC70. But waaay back when he still owned his badassmobile, the Range Rover, he had some fun with it.

When we were young our parents took us to the south of France every summer. The first three weeks with one parent and the second three weeks with the other parent. Well in the summer of The Range Rover, me and my friend asked if we could sit on the bonnet of the car. He thought for a while but agreed. Why not! Back then I felt like I just gotten a ride on the most elaborate and exciting rollercoaster, hanging on while the car made a turn feeling the breeze on my face… how cool is that?!

What the RR looked like.

But I’m sure he drove very slowly so we wouldn’t fall off accidentally. We drove across the camping to the swimming pool, where I could just slide off onto the ground.

On the way to the South of France, me and my brother would get a bit tired from the driving. We had enough space at the back so we made a bed there. Every now and then my brother and me would switch places and just lie there, watching the sky and sleeping. This probably isn’t allowed but we had a great time, the three of us.

Our camping ground was located on a small mountain, we had to go up this mountain for a ride of ten, maybe fifteen minutes. At one point in this twisting turning road there was this spot where you could go off the paved way, onto a rocky dusty road. We would drive by and we’d always look at the dusty road, wondering where it would lead to. One day, our father stopped and asked if he should go onto the dusty road. I screamed ‘Yessss!! We should!”, my brother, afraid of the consequences said, “No please no!”.  So my father agreed with me and went up the road. I had to hold on tightly but every metre my entire body would tingle with excitement.

Me in the back of the Range Rover

Later on, and I wasn’t there to enjoy this adventure, but my father was feeling rather invincible one afternoon. There was an office building recently torn down and now there was just a spot made of mud and grass. My father challenged his jeep, with my brother inside as well, to this ground, knowing for sure his four wheel drive would accept the challenge and pass it with flying colours. Little did he know this patch of raw land was more swampy than it looked and before he knew it, he got stuck all the way to his shafts in the mud! He had to be towed out by the fire department.

I was very young back then and I don’t remember this next story clearly. Only later on did I realise how funny the whole story was.

As you may know, a Range Rover doesn’t come all perfect and without it’s problems. It’s an English car and this meant it would spent as many hours in the garage as it did on the road. One day the car battery died and we couldn’t get anywhere. This was far from perfect because we kinda relied on the car in our weekends.

My father thought about it for a while and told us we were going to look for a new car. We walked to a car salesmen, where we got just as much say in which car we would take for a test drive first. We picked an old American, it was very luxurious. I could just sink in the back seat, I felt like a star, driven by her driver to a fancy party. Of course this wasn’t the case. So we drove around town until we got to a place a bit familiar. My dad drove home! When we got there, he got out of the car and both him and my brother knew exactly what to do. Both the bonnets went up and with a couple of cables, suddenly both engines were running, with my brother behind the wheel. He had jumpstarted the jeep!! We were told not to speak a word of this to the sales man and we didn’t. We went back to the dealer and told him that this car wasn’t what we had in mind and my father confirmed he’d like to shop a little more. We walked back home, where we got on with our day.

There are a lot more things we went through together, things we saw and things my father has taught me. Let’s save those for a sequel.

Tags: Daughter, Father, Hero, range rover, Tales

Social Confusion

Okay, there is something I need to talk to you about. I‘ve been thinking about this for a while now. My main question is: what it is about ignorant people these days? I don’t know if it’s just me, which is probably the case, or is it those people? I get asked questions I don’t want to answer. Also (not to come across as being conceited) there are men, who are way below my league, trying to flirt with me. But most of all it’s me who is ignorant. Or maybe it’s just me being paranoid. I will explain this to you.

 Something I really like to do in my spare time is to swim. I go to the swimming pool two or three times a week, for an hour each time. Every Monday there is this man. He has got a big head (it just doesn’t fit his body) and he looks as if he escaped the really-nuts-ward of the mental hospital. Let’s say he fell down the ugly tree and hit every branch on the way down. I’m exaggerating here but you know what I mean. The first few times he seemed friendly, nothing to think twice about.

Before I tell you the rest of the story, you need to know about the pool. Our pool has got a length of 25 metres, and when I swim my uneven laps, I have a clear view of the clock. I cant resist to look, so very time I look up, I look at the clock. Like a crazy obsession. Back to the story.

He saw me obsessing about the clock, a quarter of an hour before the pool closed. So he started a conversation, telling me it was fine, I wasn’t required to leave yet. I laughed and told him jokingly I was relieved. That I was actually looking for my lap-times, because I wanted to know how fast I could go. (I even tried a different stroke a couple of times, chest crawl, to see if I could make it faster but I quickly got exhausted from the fast pace – I may have an awful condition). I used to be a pro-swimmer, before my mother prohibited me to pursue the swimming because I would lose my feminine features (this totally blows, I was so passionate about it). Those feminine features got lost anyway so I could just have proceeded to ruin my figure.

I got back to achieving my 40-laps goal and forgot all about him. Until the next time I visited. He was there too. In the waiting room he ignored me. I wanted to greet him, but this got lost on his strange behaviour. When you see someone familiar, you just know if they’ve seen you. And I knew. This went on for several visits, he even turned his head around while still swimming, looking around in the entire pool and only turning back round again when he had spotted me. I’m not making this up!

He would wait on the other side of the pool and just look straight at me not just for a second, he would do it for my entire lap! Creepy right? This made sure that I would give him a new label, from ‘friendly’ to ‘creepy’. Sometimes he smiles at me passing by when swimming, he even tried talking to me, but all his lurking made me scared of him, so I try to stay away from his big headed presence. Why is he so intent on talking to me? I keep ignoring him, swimming away from him, still he tries to contact me. After all this time! Don’t follow me man, it’s not cool.

Maybe when I looked at him to be able to greet him, he looked away and when I looked away he was thinking: “Hey I wanna say hi?!”. Maybe he’s a bit sick and just waits until he’s got the energy to swim another lap, and when he sees me, he’s thinking, “Let’s swim closer so we can chat like we did three months ago”. But my interpretation tells me to run, RUN!! (Chest crawl! CHEST CRAWL!!)

Another story to prove my point. I know a couple of you readers are colleagues but I need to tell this. Don’t ask me who this is about!! I can’t keep my own secrets.

There is this guy at my work. He seems unkind at first sight, but then when you get to know him, you can laugh your ass off with him. He’s still the guy who feels like he’s your brother, ugly as an infected foot but that doesn’t make him any less of a person. He’s not someone you want to rip his clothes off. Let’s say, he’s not my type. But last week he asked me if he had a shot with me! I’ve felt like he was being a bit too friendly sometimes, even suspected him of lurkerism. But because he was such a cool guy, I blamed those suspicions on my own paranoia.

Second sidebar. Lurking is fine if the person doing the lurking is cute, if you like him or her too. Or when the person lurking smiles subtly when you look up and catch him or her lurking. The best lurker is the person you lurk at too, only to find out you’re being lurked as well. I love the word Lurking!!! OMG! Lurk lurk lurk lurk

As I’ve told my colleague, I generally go for people older than me so he wouldn’t stand a chance. Still I don’t know if he was serious. But he asked like he was serious, and made sure he escaped quickly after my breezy rejection. He even stayed away after that, for a while. So now I’m afraid to ask if he was in fact serious. I think it’s for the best that I don’t know.

Well, to follow up on the cheating bit. I’m not that of a faithful girlfriend to have. I’m just unable to follow the straight and narrow as you may have gathered from my previous posts. Don’t worry, my boyfriend knows.

When I talked about this with an acquaintance of mine, she was baffled because of my point of view. I don’t think faithfulness shows how much you love a person. It just shows you’re able and willing to sacrifice and wrestle with emotions everyone will get when they’re in a long-term relationship. It’s not that I practise this, and I don’t expect this from others either. There are a lot of arguments to my point of view but that’s something for a whole other time. After a while, she made a ‘joke’ about how I’d like to get with every guy or girl I can score. She didn’t understand it at all. But when the moment was there, she didn’t ask the necessary questions either. This tells me she’s just narrow minded and I misjudged her. Too bad. Or did she just really joke and it came out wrong?

So now I’ve written it down. There have been a lot more instances when I thought: what-the…?! But I chose these three to prove my point.

There is this character flaw I have. I over think a lot. I have even caught myself over thinking the kind of coffee I order. “Maybe they think there’s too many calories in my drink and what I should do is order some tap water.” Well, this over thinking resulted in an antenna I have when I observe other people. I watch them, analyze their acts, wonder what they really mean when they tell me something (is there a double layer, is there something I should read between the lines?). This comes from, among other things, my inability to understand hints. So I over think, but still manage to get the message wrong. Which makes me wonder, is there something wrong with me? Do I get messages mixed? And the scariest one: Am I an ignorant person? Do I lurk at people who do not want to be lurked at? Do I unintentionally flirt with someone? Or am I someone who reads too much into things? I mean, seriously, don’t flirt with me out of a joke because when I was young someone told me: in every joke lies the truth. So when you say, for example: Ha-ha, do I have a shot with you? I can’t figure out if this is for real or not and just to be sure assume it’s for real but shut up about it in case it was a joke. Which makes everything weird.

Looking back at the three examples I gave you, it’s so easy to read something else into these things and make the entire scenario different. I wouldn’t know. But it’s nice to get it off my chest though Am I the only one?

Tags: confusion, flirting, ignorance, Love, paranoia